1 maja obchodzone jest także Święto Pracy – święto o ponadstuletniej tradycji, wywodzące się z wydarzeń w Chicago w 1886 roku, gdzie robotnicy protestowali przeciwko trudnym warunkom pracy i domagali się wprowadzenia ośmiogodzinnego dnia pracy. Wydarzenia te, zakończone brutalnymi starciami, stały się impulsem do ustanowienia międzynarodowego dnia upamiętniającego walkę o prawa pracownicze, co nastąpiło w 1889 r. podczas kongresu w Paryżu.

W Polsce Święto Pracy jest dniem ustawowo wolnym od pracy od 1950 r. W okresie PRL miało charakter masowych, państwowych uroczystości, jednak w latach 80. stało się także przestrzenią manifestacji sprzeciwu wobec władzy, organizowanych m.in. przez środowiska opozycyjne.

Współcześnie Święto Pracy nabiera także wymiaru europejskiego. W ramach działań podejmowanych przez Wspólnotę rozwijane są wspólne standardy i inicjatywy dotyczące rynku pracy, obejmujące m.in. poprawę warunków zatrudnienia, wzmocnienie ochrony pracowników, przeciwdziałanie nierównościom oraz dostosowanie przepisów do zmian wynikających z cyfryzacji i nowych form pracy. Wspólna polityka unijna w tym obszarze podkreśla znaczenie godnej pracy jako jednej z podstawowych wartości społecznych UE.

Znaczenie tego dnia ewoluuje. Dla wielu osób jest on przede wszystkim dniem odpoczynku, ale pozostaje również ważnym symbolem praw pracowniczych i przypomnieniem o znaczeniu pracy w życiu społecznym. W obliczu dynamicznych zmian gospodarczych, rozwoju nowych technologii oraz wyzwań rynku pracy coraz częściej powracają pytania o warunki zatrudnienia, równowagę między życiem zawodowym a prywatnym czy kierunki dalszych reform.

1 maja jest dziś zatem dniem o podwójnym znaczeniu – przypomina zarówno o miejscu Polski w europejskiej wspólnocie, jak i o wieloletniej walce o godne warunki pracy. Łączy perspektywę historyczną z refleksją nad teraźniejszością i przyszłością.